Умра ёки Ҳаж пайтида Ҳажар ул асвадни ўпиш масаласи кўпчилик учун баҳсли мавзулардандир. Айримлар уни ибодатнинг маркази деб билса, айримлар унга етиша олмасликни зиёратнинг камчилиги деб қабул қилади. Аслида эса масала бунчалар содда эмас.
Ҳажар ул асвадни ўпиш фарз эмас. У ҳатто вожиб ҳам эмас. У суннат амал ҳисобланади. Яъни имконият бўлса қилинади, имконият бўлмаса гуноҳ ҳам йўқ камчилик ҳам йўқ.
Ислом пайғамбари (сав) уни ўпгани учун мусулмонлар ҳам уни ўпишга интилади. Лекин шу ерда муҳим бир чегара бор. Суннат деб бошқаларга озор етказиш мумкин эмас.
Ҳаж ва Умранинг асосий мақсади Аллоҳга тақво билан яқинлашиш. Сабр камтарлик ва ахлоқ бу ибодатнинг руҳидир. Агар Ҳажар ул асвадни ўпаман деб, итариш, бақириш, жанжал ёки заиф одамларни эзғилашга ўтиб кетилса, бу ерда суннатнинг руҳи йўқолади. Ибодат шакли қолиб, маъноси йўқолади.
Бугун айрим зиёратчилар учун Ҳажар ул асвад гўё имон ўлчовига айланиб қолган. Ўпдим, демак, тўлиқ Ҳаж қилдим. Ўпа олмадим, демак, нимадир етмай қолди. Бу хато тушунча.
Хуллас, Ҳаж майдони имтиҳон жойи эмас у ерда ким кучли эканини кўрсатиш шарт эмас.
